استقلال و استعداد همیشگی در اشتباهات پرهزینه / رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی قانونا به استقلال زاهدان تبعید می شود؟
روزنو :بررسی مقررات فیفا نشان میدهد انتقال احتمالی رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی به استقلال زاهدان میتواند بیش از آنکه یک ابزار انضباطی باشد، باشگاه را وارد یک چالش جدی حقوقی و مالی کند.
در ادامه حواشی مربوط به مدافعان کناری استقلال و احتمال فرستادن رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی به استقلال زاهدان، بررسی مقررات نقلوانتقالات فیفا نشان میدهد چنین اقدامی میتواند پیامدهای حقوقی سنگینی برای باشگاه بههمراه داشته باشد.
بر اساس ماده ۱۴ بند ۲ مقررات نقل و انتقالات فیفا، هرگونه اقدام باشگاه که بهصورت عمدی و غیرورزشی منجر به تنزل جایگاه حرفهای بازیکن شود، میتواند بهعنوان رفتار سوءاستفادهجویانه (Abusive Conduct) تلقی شود. انتقال یک بازیکن حرفهایِ تیم اول به تیمی در سطح پایینتر، بدون دلایل فنی شفاف و مستند، مصداق بارز این رفتار محسوب میشود؛ چراکه حق بازیکن برای حضور در بالاترین سطح رقابت (لیگ برتر و مسابقات آسیایی) را نقض میکند و به وجهه حرفهای او آسیب میزند.
در چنین شرایطی، رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی این حق را خواهند داشت که با استناد به دلیل موجه، قرارداد خود را بهصورت یکطرفه فسخ کنند؛ فسخی که میتواند باشگاه استقلال را ملزم به پرداخت غرامت کامل شامل مجموع دستمزد باقیمانده قرارداد کند.
نکته مهمتر اینکه، حتی اگر باشگاه بهصورت رسمی حقوق بازیکنان را پرداخت کند، اما با حذف آنها از تیم اصلی و تنزل اجباری به استقلال زاهدان یا همان تیم «ب» آبیپوشان پایتخت عملاً شرایط حرفهای قرارداد را تغییر دهد، این اقدام در رویههای قضایی فیفا قابل دفاع نخواهد بود.
در نتیجه، برخلاف تصور رایج، انتقال رضاییان و جلالی به تیم استقلال ب نهتنها ابزار انضباطی کمهزینهای نیست، بلکه میتواند به یک بنبست حقوقی پرهزینه برای استقلال تبدیل شود؛ بنبستی که هم منافع مالی باشگاه را تهدید میکند و هم دست بازیکنان را برای خروج قانونی کاملاً باز میگذارد.
با وجود تمام این ملاحظات حقوقی، به نظر میرسد موضوع فرستادن رامین رضاییان و ابوالفضل جلالی به تیم استقلال زاهدان، در مقطع فعلی بیش از آنکه یک تصمیم اجرایی باشد، در حد یک اهرم فشار و تهدید انضباطی باقی بماند.
با این حال، تجربه سالهای اخیر نشان داده مدیران باشگاه استقلال بارها در اتخاذ تصمیمهای عجیب، پرریسک و بعضاً پرهزینه، از خود استعدادی ویژه بروز دادهاند؛ تصمیمهایی که نهتنها مشکلات را حل نکرده، بلکه در مواردی به پروندههای حقوقی از جمله بسته شدن پنجرههای نقل و انتقالاتی و خسارتهای مالی سنگین منجر شده است. از همین رو، اگر این تهدید از مرحله حرف به عمل برسد، استقلال ممکن است بار دیگر در مسیری قدم بگذارد که پایان آن، بیش از آنکه انضباطی باشد، حقوقی و پرهزینه خواهد بود.
