این پنج زن جوان آینده سینمای ایران خواهند شد
روزنو :به موازات اینکه فیلمسازان در سینما در طرح موضوعات اجتماعی، انتقادی و ارایه تصویری واقعی از جامعه با محدودیت و سختگیری مواجه هستند (نمونه اخیر فیلم تهران کنارت که در حال حاضر با حواشی در اکران مواجه شده) اما در شبکه نمایش خانگی ماجرا جور دیگری رقم میخورد.
اعتماد: به موازات اینکه فیلمسازان در سینما در طرح موضوعات اجتماعی، انتقادی و ارایه تصویری واقعی از جامعه با محدودیت و سختگیری مواجه هستند (نمونه اخیر فیلم تهران کنارت که در حال حاضر با حواشی در اکران مواجه شده) اما در شبکه نمایش خانگی ماجرا جور دیگری رقم میخورد. آنچه در فضای سریالها میبینیم تاحدودی متناسب با اوضاع و احوال و اتفاقات روز جامعه است و این امر نشان میدهد گامها برای تغییرات متناسب با جامعه هر چند کوچک و محدود برداشته میشود. سازندههای سریالها، دست روی موضوعات مهم و ملتهب جامعه میگذارند؛ مضامینی تلخ و تکاندهنده که درگوشه و کنار شهر جریان دارد و از چشمان عموم مردم پنهان است.
هر قدر در سریالها و برنامهها تلویزیون و حتی بعضی فیلمهای سینمایی، با موضوعات کلیشهای و تکراری و فاقد جذابیت روبهرو هستیم اما خوشبختانه در سریالهای نمایش خانگی شخصیتهای واقعیتری میبینیم و کاراکترها نماینده طیف بیشتری از مردم جامعه هستند و با آنها همذاتپنداری داریم. این موضوع خاصه در پوشش بازیگران بیشتر نمود دارد.
در همین راستا ایسنا هم به نکته مهمی اشاره میکند: «نگاهی به خروجی کنونی پلتفرمهای ویاودی نشان میدهد مجموعههایی که در ماههای اخیر به نمایش درآمدهاند، اغلب آنها ردهبندی سنی بالایی ازسوی پلتفرم پخشکننده دریافت کنند که به نظر میرسد یکی از سیاستهای در حال اجرا در پلتفرمهای ویاودی، سرمایهگذاری روی محتوای دارای ردهبندی سنی باشد؛ این رویکرد که به طور معمول در شبکههای سیما دیده نمیشود، یکی از مزیتهای نسبی سریالهای پلتفرمی در برابر رقبای تلویزیونی آنها به شمار میآید.»
اما نکتهای که در این میان اهمیت دارد بازی خوب استعدادهای جوان این سریالهاست که باعث میشود شخصیتها باورپذیر باشند و اقبال عمومی بیشتری داشته باشند. از فاطمه مسعودیفر و الیکا ناصری تا لاله مرزبان و ستایش رجایینیا و بهآفرید غفاری و مهتاب ثروتی و... نسل جوانی هستند که در سریالهای متفاوت پلتفرمها حضوری چشمگیر دارند و از پس نقشی که برعهده گرفتند به خوبی برآمدند. ما در گزارش پیش رو به شخصیت واقعی بازیگران و جنس بازی قابلتوجه آنها خواهیم پرداخت.
پروانه و خواستههای دختران نسل زد
فاطمه مسعودیفر از بازیگران جوان و بااستعداد سینمای ایران است که توانایی خودش را در سالهای اخیر به خوبی به نمایش گذاشته است، از فیلم پوست و آپاراتچی تا سریال جیران و... او هم چهره منعطفی برای نقشهای مختلف دارد و هم جزییات را به درستی در بازی لحاظ میکند و حالا گلسنگ تمام آنچه این بازیگر جوان در خود دارد را دوباره به نمایش گذاشته، فاطمه مسعودیفر اگرچه متولد دهه ۷۰ است اما با نقش پروانه، نماینده دختران نسل زد است با خواستهها و آرزوهای آنان. برای قضاوت درباره کیفیت سریال گلسنگ زود است، اما جنم بازیگری مسعودیفر در همین چند قسمت کاملا عیان است.
یلدای بیپروا
ستایش رجایینیا بعد از سالها بازی در تئاتر و سینما و در نقشهای کوتاه و بلند که به چشم نیامد، بالاخره در بهترین زمان ممکن با نقش مناسب در جای درست قرار گرفت. نقشی که رجایینیا برعهده دارد چندوجهی است و او در همین چند قسمتی که پخش شده نشان داده به خوبی از پس شاخ و برگهای آن بر میآید. دختری به نام یلدا با تیپ و ماشین گرانقیمت که در جامعه و اطرافمان زیاد میبینیم، اما شاید هیچوقت تصور نکنیم پشت این نقاب و صورت مدرن، چه گذشته پرتلاطم و تلخی وجود دارد. او در عین حال که نقش زنان متمول با دغدغههای مربوط به همان طبقه را بازی میکند تصویر زن اغواگر (فم فاتال) را به خوبی انتقال میدهد و در ضمن غم زنان طبقه فرودست جامعه را هم همزمان در خود دارد، یلدایی که از بدشانسی در چنگال مصایب روزگار گرفتار آمده و جهنمهای مختلف را تجربه میکند، همانطوری که خودش در سریال تعریف میکند «از سر بدبختی و بیچارگی گرفتار آدم پلشت شدم» و رجایینیا این چندوجهی بودن زن را مسلط و بسیار باورپذیر بازی میکند و فراز و فرودهای آن را به خوبی حفظ میکند. لحظاتی با غم سنگین یلدا همراه میشویم و دلمان برایش میسوزد و در سکانسهایی از او میترسیم و لحظاتی هم شاید به او حق بدهیم.
میتوان به کیفیت سریال بدنام نقدهای جدی داشت، با دیدگاه سازندگان مخالف بود و حواشی پیرامون آن را نپسندید اما نمیتوان بازی متفاوت ستایش رجایینیا را نادیده گرفت. رجایینیا در این سریال ثابت کرد که بازیگر بااستعدادی است که توانایی حضور در فیلمهای سینمایی با قصههای متفاوت را دارد.
آناهیتای ساده و متفاوت
اگر بگوییم سریال مو به مو به کارگردانی پرویز شهبازی یکی از بدشانسترینهاست، بیراه نگفتهایم. این مجموعه در ابتدا با اعتراضات دی ماه مواجه شد و در ادامه پخش با جنگ علیه ایران همزمان شد و بهرغم موضوع مهمی که داشت اما دیده نشد یعنی در میان بمباران و ترس و اضطراب فرصتی برای پرداخت آن وجود نداشت، اما سریال علاوه بر قصه جذاب و لایههای عمیق روانشناسانه، بازیهای خوبی هم داشت. الیکا ناصری در سریال با نام آناهیتا با بازی در نقش منشی شرکت، فراز و فرود شخصیت را ملموس بازی کرد. دختری از نسل زد که ساده به نظر میرسد اما در لحظات و بزنگاههای مهم زندگیاش تصمیمهای متفاوتی میگیرد. ناصری هم پیشتر توانایی خودش را ثابت کرده بود اما در مو به مو لیاقت خود را برای ایفای نقشهای مهم و حساس دوباره نشان داد.
آبان زنی جنگجو و نترس
از مدت زمان پخش سریال آبان مدت زیادی میگذرد و لاله مرزبان هم پیش از این تواناییهای خودش را در فیلمهای سینمایی زیادی (بیهمه چیز، نگهبان شب و...) نشان داده بود اما در سریال آبان دوباره از قابلیتهای خود رونمایی کرد. هر چند به کیفیت سریال آبان نقدهایی وارد است اما مرزبان در این مجموعه حس زن جنگجو، نترس و شکست خورده را به خوبی اجرا میکند و لحظات باورپذیری به سریال میدهد. قصه سریال آبان بخش کوچکی از مشکلات مربوط به زنان در لایههای جامعه است.
عاطفه بیعاطفه
بعد از بازی در سریال خاتون، مهتاب ثروتی بیشتر موردتوجه مخاطبان قرار گرفت، هر چند او هم از مدتها قبل در سریالها و فیلمهای زیادی بازی داشت اما خاتون به دیده شدن استعداد و تواناییهایش بیشتر کمک کرد و حال در سریال بیعاطفه با نقش «عاطفه» نسبتا حضور خوبی دارد. بیعاطفه به کارگردانی کمال تبریزی سریال سرگرمکنندهای است که قصهاش درباره اختلافنظر و مشکلات نسل جوان با خانوادههایشان است که در وهله اول شاید کلیشهای و تکراری به نظر برسد اما زیر پوست قصه، صحبت از دغدغهها و نگاه نسل جدید به زندگی است. به این معنی که اگر نسل جوان دیروز بر خود واجب میدانست که به پدر و مادر خود احترام بگذارد امروز با پدر و مادر خود رفتار نامحترمانهای دارد. در این سریال ما با دخترهایی با عقاید و دیدگاههای متفاوت مواجه هستیم که مقابل خانواده و استبدادشان میایستند که مهتاب ثروتی و به آفرید غفاریان به خوبی تفکر و دیدگاه آنها را انتقال میدهند.
نتیجه
در انتها باید گفت توانایی بازیگران حرفهای و شناخته شدهای همچون سحر دولتشاهی، هانیه توسلی، نگار جواهریان و... انکارناپذیر است، اما سینمای ایران برای جذب مخاطب بیشتر نیاز به پوستاندازی بازیگران زن و استفاده از چهرههای جدید و توانایی دارد. همانطور که در نسل بازیگران مرد و جایگزینی چهرههای جوان جدید لزوم احساس میشود. چقدر حامد بهداد و نوید محمدزاده و هانیه توسلی و نگار جواهریان نماینده نسل جوان در فیلمها و سریالها باشند؟ به هر حال نیاز است که چهرههای جدید و مستعد به چرخه اضافه شوند و چه بازیگرانی بهتر از این نامها...
